previous pauseresume next

پیامدها و مشکلات تک فرزندی

پیامدها و مشکلات تک فرزندی

-والدین تک فرزند آرزوهای خیلی زیادی برای فرزند خود دارند، آن ها فقط یک بچه دارند و اگر بچه خوب از آب درنیاید، شانس دیگری وجود ندارد. موفقیت یا شکست آنها در نقش یک پدر یا مادر، به طور نزدیکی به موفقیت یا شکست بچه گره خورده است.

 

-تجربه نشان داده که خانواده های چند فرزندی، بعد از اولین کوفتگی و کبودی ممکن است واکنش نشان دهند، اما برای دومی یا بعدی واکنش چندانی ندارند. آنها می دانند که زخم ها نهیایتا خوب می شوند، اما والدین تک فرزند به ندرت به این دانش خود اعتقاد دارند. والدینی که بلافاصله برای کمک به کودک خود نمی شتابند، کودکانی دارند که یاد گرفته اند وحشت خود را کنترل کنند، اما والدینی که سعی کرده اند کودک خود را از همه چیز محافظت کنند و اضطراب او را کم کنند، در واقع موجب تشدید استرس بچه شده اند.

-در خانواده های چند فرزندی بچه های دوم و سوم خیلی وقت ها با اسباب بازی های خواهر و برادر خود بازی می کنند و لباس های خواهر و برادر بزرگ تر را می پوشند. منظور این نیست که بچه های خانواده های پرجمعیت نیاز به توجه ندارند، آنها می آموزند که کم تر درخواست و تقاضا بکنند. اما والدین تک فرزند، ناخواسته ممکن است در طول زمان به ماشین خشنودساز کودک خود تبدیل شوند. مشکل اینجا است که آن ها اطلاع ندارند که توجه بیش از اندازه و فراهم کردن همه چیز چه قدر به بچه آسیب می زند.

-در خانواده های پند فرزندی، بچه ها صبر می کنند، زیرا مجبور هستند. آنها فرصت بیشتری دارند تا متوجه وند فرد دیگری ممکن است بر نیاز آن ها اولویت و تقدم داشته باشد، ولی تک فرزند می داند که او در اولویت است و بر همه چیز تقدم دارد.

-در خانوارهایی که بیش تر از یک بچه دارند، بچه ها خیلی در حرکات و سلوک والدین خود درگیر نیستند، اما در خانه های تک فرزند، هیچ چیزی نشنیده یا ندیده باقی نمی ماند.

-ما اغلب برای فرزندانمان وقت نمی گذاریم و از طریق اسباب و لوازم، نبودمان را در کنار فرزند جبران می کنیم. اگر بیش از یک فرزند داشتیم، نبود ما را وجود خواهر و برادر تا حد زیادی جبران می کرد. آن چه که کودک نیاز دارد در کنار والدین بودن است نه کنار هدایا!

-برخلاف کودکان تک فرزند،بچه هایی که برادر و خواهر دارند دایم نگران نبودن والدین خود نیستند، آن ها نیز به توجه والدین نیاز دارند، اما به واسطه وجود خواهر و برادر کمتر در این زمینه احساس نیاز می کنند. بچه های دارای برادر و خواهر این شانس را دارند که ناراحتی و نگرانی های خود را سرهمدیگر خالی کنند، که گاهی اوقات موجب افت عصبانیت آن ها می شود.

-بدترین احساس گناه، احساس گناهی است که ممکن است نسبت به فرزندمان داشته باشیم، احساس گناهی که می تواند تا آخر عمر مارا عذاب دهد. اغلب والدینی که به خاطر تک فرزند بودن احساس گناه می کنند، این نارضایتی را به بچه خود نیز منتقل می کنند. این نارضایتی به ویژه در مادران شاغل بیش تر است.

-داشتن تک فرزند گاهی منجر به توقعات غیرمنطقی و غیر واقع بینانه ای می شود که در والدین چند فرزندی دیده نمی شود، و این به این خاطر است که کل عشق و آرزو و امید آن ها در وجود یک فرزند جمع می شود. تجربه به والدینی که بیش از یک فرزند دارند، اموخته است که هر بچه ای دارای توانایی ها و شخصیت متفاوتی است. اگر یک بچه سر به هواست و نمی تواند به خاطر آورد که کفش خود را کجا گذاشته است، دیگری ممکن است یک فرد دقیق و سازمان دهنده فوق العاده عالی باشد.

-خلق خانه ای کودکانه در جایی که فقط یک بچه وجود دارد، تقریبا غیر ممکن است، درحالی که در خانه های دارای دو یا سه بچه، هرگز تعداد بالغین از بچه ها بیش تر نمی شود.

-تک فرزندها اغلب به رابطه بین والدین خود چنان حساسیتی نشان می دهند که در بچه های دارای برادر و خواهر دیده نمی شود. در خانواده چند فرزندی، اگر والدین بحث یا عدم توافقی داشته باشند، به احتمال کم تری بچه ها آن را می شنوند و اگر هم بشنوند خیلی به آن اهمیت نمی دهند، زیرا معمولا با هم مشغول هستند.

-در خانواده های دارای بیش تر از یک بچه، بسیاری از کارهایی که بچه ها انجام می دهند، بدون تحسین و نادیده گرفته می شود. والدین چند فرزند زمان کافی برای تماشای سه بچه با تشویق های بیست و چهار ساعته ندارند، اما والدین تک فرزند همه چیز را می بینند و می شنوند. کوچک ترین اظهار نظری که کودک بیان می کند، بلافاصله از او تعریف می کنند، به جای این که به صورت عادی فقط بچه را تماشا کنند. اگر این والدین به بزرگ کردن بچه خود به این شیوه ادامه دهند، فردی را بزرگ می کنند که انتظار دارد در هر گامی که بر می دارد، حتی اگر توپ را به دیوار بزند، با همان اشتیاق تحسین و تمجید شود.

-وقتی فقط یک بچه دارید، فکر کردن به غیر از او تقریبا غیر ممکن است و این مساله فشار زیادی برای بچه به همراه دارد. هیچ کس نمی تواند تمام وقت عالی باشد و بچه ای که احساس می کند همیشه باید خارق العاده باشد-چون والدینش این طور فکر می کنند- فشار خیلی زیادی را تحمل می کند، به طوری که همیشه در لبه تیغ زندگی می کند.

-دوران بچگی فرآیندی است که باید چشیده شود، مسابقه ای نیست که هرچه سریع تر به پایان برسد. و لذا باید حق گذر از این مسیر برای هر فرزندی تضمین شود، تا مسیر زندگی را با روال طبیعی و به شیوه خودش طی کند. تک فرزندی به خودی خود فرصت تجربه نمودن تمام عیار دوران کودکی را از فرزندمان می گیرد، و شاید به همین علت باشد که استانلی هال موسس و نخستین رییس انجمن روان شناسی آمریکا معتقد است که "تک فرزند بودن به خودی خود یک بیماری است". 

 

        (گروه سلامت جمعیت و خانواده شبکه بهداشت و درمان شهرستان بویین میاندشت-برنامه باروری سالم)

ارتباط با ما

اصفهان-شهرستان بویین میاندشت-شهر بویین میاندشت-ابتدای خیابان ولی عصر    تلفن: ۰۳۱۵۷۵۲۴۶۶۶